امام حسین(علیه السلام) درحرکت و قیام جاودانه خود که منبعث از حقيقت قرآن كريم و سنت جد مطهرش رسول الله (صلی الله علیه و آله وسلم بود) بود از شروع نهضت و از زمان حرکت از مدینه طیبه به طرف مکه و در طول مسیر مکه مکرمه تا کربلای معلی و همچنين در روز عاشورا به آیاتی از قرآن کریم استناد فرموده اند که در این نوشتار آمده است:

1) همینکه نماینده یزید در مدینه تصمیم گرفت از امام حسین (علیه السلام) برای یزید بعیت بگیرد امام فرمود:
وای بر تو، تو پلید هستی و ما خانواده ای هستیم که خداوند در شأن ما فرموده است:  إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا.  (آیه 33 سوره احزاب)
«همانا خداوند می خواهد که از شما اهل بیت هر پلیدی (احتمالی، شک و شبهه ای) را بزداید و شما را چنانکه باید و شاید پاکیزه بدارد».

2) امام حسین (علیه السلام) در پایان وصیت نامه ای که قبل از حرکت به کربلا نوشتند به این آیه استناد کردند:
وَمَا تَوْفِيقِي إِلاَّ بِاللّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ (آیه 88 سوره هود)
«توفیق من جز به (اراده) خداوند نیست که بر او توکل کرده ام به او روی آورده ام».

صفحات: 1· 2· 3· 4· 5· 6