قبل از اینکه بخواهی در مورد من و زندگی من قضاوت کنی ، کفش های من را بپوش و در راه من قدم بزن.

از خیابان ها ، کوه ها و دشت هایی گذر کن که من گذر کردم.

اشک هایی را بریز که من ریختم.

دردها و خوشی های من را تجربه کن .

سال هایی را بگذران که من گذراندم.

روی سنگ هایی بلغز که من لغزیدم.

دوباره و دوباره برپاخیز و مجددا در همان راه سخت قدم بزن .

همانطور که من انجام دادم.

بعد، آن زمان می توانی در مورد من قضاوت کنی.