آیت الله سید صادق شیرازی : یکى از دوستان مى‏گفت: زمانى که آیة اللَّه العظمى بروجردى قدس سره به قم آمدند و مرجعیت را عهده‏دار شدند، شخص با نفوذى نسبت به ایشان اهانت زشتى کرد و نسبت ناروایى داد.

آ

قاى بروجردى قدس سره هیچ واکنشى نشان نداد، ولى طرف مقابل با این کار خود موقعیت اجتماعى بالایش را از دست داد و کارش به جایى رسید که در مدت کوتاهى خانه‏نشین شد و حتى دوستانش از او کناره گرفتند و این کار برایش بسیار گران تمام شد.

آن شخص به ناچار خدمت آیة اللَّه گلپایگانى قدس سره رسید و از ایشان خواست وساطت کند تا بتواند خدمت آقاى بروجردى قدس سره برسد و معذرت بخواهد.

آقاى گلپایگانى قدس سره یکى از نزدیکان آقاى بروجردى به نام سید مصطفى خوانسارى را – که تا چند سال پیش زنده بود- دید و به ایشان گفت: از قول من به آقا بگویید: فلان شخص که مرتکب آن خطا شده بود، پشیمان است. اجازه دهید خدمت‏تان برسد و دست‏تان را ببوسد و توبه کند.

 

آقاى بروجردى قدس سره در آن هنگام موقعیت فوق العاده‏اى در کل جهان داشت و مرجع عام شیعه بود. ایشان کم‏ترین احتیاجى به آن شخص نداشت و انصافاً، بود و نبود آن آقا برایشان فرقى نمى‏کرد.

آقاى خوانسارى گفت: خدمت آقا عرض کردم: آقاى گلپایگانى خدمت‏تان سلام رساندند و گفتند: خوب است اگر اجازه دهید فلانى خدمت‏تان برسد و دست‏تان را ببوسد و معذرت خواهى کند.

تا این مطلب را به آقاى بروجردى گفتم فرمودند: ما به دیدنش مى‏رویم!

آقاى خوانسارى مى‏گفت: من که توقع چنین سخنى را از آقا نداشتم غافل گیر شدم. انتظار داشتم آقا بگوید: لازم نیست بیاید و خودم را آماده کرده بودم اصرار و تأکید کنم و خواسته‏ام را تکرار کنم، ولى در کمال ناباورى من، ایشان از بنده خواستند وقتى بگیرم و به اتفاق به دیدن ایشان برویم.

« قلب طاهر هر چند پنهان و نادیدنى است، اما نمودهایى دارد که از طهارت قلب صاحب آن حکایت مى‏کند، چرا که برخى اعمال تنها از نهاد پاک و جان تابناک برمى خیزد. به راستى تا قلب انسان پاک نباشد چنین رفتارهایى از او سر نمى‏زند».